„Wymownym wkładem ludowego Wojska Polskiego w rozgromienie faszyzmu niemieckiego był udział 1 Dywizji im. T. Kościuszki i innych oddziałów polskich w bezpośrednim szturmie Berlina. Żołnierze polscy byli jedynymi spośród koalicji antyhitlerowskiej, którzy na gruzach stolicy III Rzeszy obok zwycięskiego sztandaru radzieckiego zatknęli również swój sztandar narodowy.
Armia Polska przyszła także z pomocą bratniej Czechosłowacji. W ramach operacji praskiej Armii Radzieckiej wyzwolili oni wiele miejscowości w północnych Czechach, docierając do Mielnika i na przedpola Pragi.
Na historycznych kartach walk wyzwoleńczych, obok dotychczasowych bohaterów, zapisało się złotymi zgłoskami wielu nowych, którzy oddali ojczyźnie to co mieli najdroższego własną krew, a nierzadko swoje życie.
Zawiłe i skomplikowane były drogi Polaków idących do zwycięstwa. Nasz żołnierz przemierzył w walce piaski pustyni afrykańskiej, walczył pod kołem polarnym, umierał pod niebem włoskim i francuskim, bił się na oceanach i morzach wszystkich części świata. Towarzyszyła mu zawsze wizja dalekiej ojczyzny. Ta gorąca miłość do ojczyzny, żołnierski kunszt i bojowy trud zaważyły na szali wojny. Największy jednak wkład w zwycięstwo historia przyznała tym, którzy zwyciężali nad Bugiem, Wisłą i Odrą. zbroczyli krwią mazowieckie piaski i ojczyste lasy. Szli najkrótszą drogą do Polski walczyli w kraju. Oni wcielali w życie program polskiej lewicy, wbili słupy graniczne nad Odrą, Nysą i Bałtykiem, ich czyn, ofiarność i męstwo położyły podwaliny pod gmach Polski Ludowej.“(2)