„To powiedziawszy, wyszedł zadumany, ale ze szlachetnym, ujmującym wyrazem twarzy, całkowitym przeciwieństwem tego, co malowało się na obliczu marszałka, kiedy zjawił się t gabinetu za szklanymi drzwiami po odejściu synowca.
Marszałek uśmiechnął się szkaradnie jak jeden z diabłów, którymi Callot usiał swoje Pokuszenie.
— Niczego się nie domyśla — zapytał.
— Nie. t
— Która godzina
— Godzina nie ma znaczenia, książę. Trzeba czekać na naszego małego prokuratora z Chatelet, który przyjdzie mnie ławiadomić.
Rafte nie skończył jeszcze mówić, kiedy przez ukryte drzwiczki lokaj wprowadził dość brudnego, szpetnego i czarnego człowieka, jednego z tych pismaków, do których pan "ubarry miał tak nieprzezwyciężoną odrazę.
—Ach, to ty, panie Flageot! — rzekł Rafte idąc z uśmie
chem na spotkanie temu człowiekowi, wepchnąwszy przedtem marszałka do gabinetu.
— Sługa najniższy, panie Rafte. No, sprawa załatwiona.
— Już wydrukowano
— Pięć tysięcy egzemplarzy. Pierwsze odbitki krążą już po mieście, dalsze schną.
— Co za nieszczęście, panie Flageot, jaka rozpacz dla ro dżiny pana marszałka!
Pan Flageot, aby uwolnić się od odpowiedzi, to jest od kłamstwa, wydobył dużą, srebrną tabakierę i powoli zażył hiszpańskiej tabaki.“(15)