„Rano wszystko się działo w odwrotnym porządku. Najpierw ciemność nasiąkała jakimś ruchem, potem ukazywało się słabe światło i wreszcie tworzyły się zarysy przedmiotów. Z każdą chwilą Harry rozróżniał je coraz wyraźniej. Powracała świadomość rzeczywistości, lecz świadomość własnej egzystencji jeszcze nie istniała. Formowała się ona później, i to nie od razu, przechodząc przez wszystkie pierwotne fazy swego powstawania. Tak się działo co wieczór, tak się działo co rano.
Było to straszne, a dla człowieka z krwi i kości zupełnie nieodczuwalne.
Profesor nieugięcie pilnował tego porządku. Był całkowitym dysponentem życia Harryego. Patrząc na wskazówki zegara, człowiek ze stali niejasno odczuwał niezrozumiały jeszcze niepokój — zapowiedź zbliżania się martwej nocy.
Ale oto nadeszła chwila, kiedy profesor postanowił powierzyć jemu samemu dysponowanie czasem. W określonej porze Harry powinien był sam dokonywać niezbędnych manipulacji, zanim uda się na spoczynek.
— Pamiętaj, tak być musi. MUSI! — pouczał go profesor i Harry ściśle stosował się do instrukcji, nie zastanawiając się nad jej sensem.
Ale przekorna myśl żłobiła sobie drogę w najgłębszych zakamarkach mózgu.“(10)