„Giovanni czy znam w Polsce komunistów, którzy są katolikami Zadaje mi to pytanie konspiracyjnym szeptem i patrzy mi w oczy lub katolików, którzy są komunistami Chłopcze, chłopcze... Coś mu tam wyjaśniam, ale czuję się zażenowany. Nie tyle samym pytaniem, co niewinnością spojrzenia. Czy u nas są jeszcze tacy Podobny do aktora, który grał młodego Jezusa w filmie Pasoliniego, tylko jaśniejszy, prześwietlony. Koło niego dziewczyna, czujnie wsłuchana w każde słowo. Kiedy on jej tłumaczy moją odpowiedź, ona rzuca mu coś cicho i szybko, nie patrząc na mnie. Zaczynają się spierać między sobą, nic nie rozumiem. Trzy lata temu w podmiejskim kinie, gdy publiczność po ostatnim seansie opuszczała salę, wskoczył na krzesło i zaczął wołać, żeby nie wychodzili. — Ten film jest o was wszystkich, musicie wyciągnąć wnioski! Zostańcie! Czy możecie da
lej tak żyć! — Przemawiał pół godziny. Wszyscy wyszli, w pustej sali została tylko nieznajoma dziewczyna. Stojąc przed jego krzesłem potrząsała głową — Nie masz racji. — Dziecko, które tu przytaszczyli w koszu, urodziła w czasie rozprawy. Odmówił służby wojskowej, jako chrześcijanin w służbie wiekuistej — ona tym razem przyznała mu rację, jako komunistka w burżuazyjnym kraju. Przez kilka tygodni byli najgłośniejszą parą Włoch, po czym zapadł symboliczny wyrok z zawiedzeniem. Ale przedtem zgłosił się na ochotnika do straży pożarnej, by dać świadectwo swoim przekonaniom i odeprzeć zarzut tchórzostwa.“(9)