„— To Easter — powiedziała Genewa. — To Easter, proszę pani.
— Trzeba mu kazać z tym skończyć — oświadczyła panna Lizzie. Stała wśród wianuszka dziewcząt, przyciskając do siebie Ninę. Puder ryżowy, jakiego używała do twarzy, połyskiwał na jej małym wąsiku. Zalatywało od niej zapachem papryki i soku z cytryny. Przed chwilą zrobiła dla dziewcząt porcję majonezu Próbowała przeciwstawić się wstrętnemu harcerzysku, dając mu dobitnie do zrozumienia, co o nim myśli. Już pierwszego dnia, zobaczywszy go koło jeziora, rzuciła mu bez namysłu — Mogę się założyć, że paskudzisz do źródełka. — A tam — odpowiedział tylko Loch, ponury jak noc.
— Łzy nic tu nie pomogą, Parnell — powiedziała teraz do panny Moody. — Chociaż znam ludzi, którzy nawet nie wiedzą, co to łzy. — Dodawszy to spojrzała znacząco na panią Gruenwald, która odpowiedziała jej spojrzeniem rzuconym od dołu. Pani Gruenwald przyniosła sobie krzesło z namiotu. — Nasze ostatnie obozowe popołudnie. Myślałam, że urządzimy sobie małą ucztę.
Dziewczęta obejrzawszy się za siebie zobaczyły Marvina, chłopca na posłyki panny Lizzie, który zbliżył się powoli niosąc dwa ogromne arbuzy. Wyglądał jak matka dźwigająca tłuste bliźnięta. Podszedł do stołu i po prostu stanął.“(7)