„— Tak — odrzekła Katarzyna. — Więc pan go zna
— Nie znam go, ałe się domyśliłem, że to on.
Po tym, co mu poprzednio mówiła Katarzynka, bez trudu mógł się domyśleć w owym młodym człowieku pana de Charny.
Nieznajomy, który ukłonił się pannie Katarzynie, był wytwornym młodzieńcem, mogącym mieć dwadzieścia trzy lub dwadzieścia cztery lata, bardzo urodziwym, postawnym, o zgrabnych ruchach, właściwych ludziom, którzy od kolebki otrzymują arystokratyczne wychowanie. Pan Izydor de Charny poruszał się z gracją, jaką się nabywa jedynie od samego dzieciństwa, przy czym jego strój zawsze najściślej odpowiadał czynnościom, do których miał służyć. O ubiorze myśliwskim pana de Charny mówiło się jako o szczycie elegancji, kostium do fechtowania mógł służyć jako wzór dla samego świętego Jerzego, a strój do konnej jazdy, dzięki wdziękowi, z jakim go nosił jego właściciel, zasługiwał na najwyższe pochwały.
Tego dnia pan de Charny, młodszy brat znanego nam już hrabiego de Charny, uczesany z pozorną niedbałością, miał na sobie obcisłe spodnie jasnego koloru, które znakomicie podkreślały kształt jego lędźwi i zgrabnych, muskularnych nóg. Wytworne skórzane sandały zastępowały na razie trzewiki na czerwonych obcasach lub też wysokie buty z wywiniętymi cholewami. Kamizelka z białej piki ściśle niczym gorset przylegała do talii, a lokaj, stojący na placu gry, trzymał zielony frak ze złotym obszyciem.“(12)