„— Czego żądamy przede wszystkim od naszych kandydatów, Monsieur Van Gogh — dodał pastor Van den Brink — to umiejętności wygłoszenia popularnego i zajmującego wykładu.
Pastor Pieterscn towarzyszył Vinceutowi po wyjściu z kościoła, w którym odbyło się spotkanie. Gdy szli przez zalane słońcem ulice, wziął Yincenta pod ramię.
— Cieszę się, że się pan znalazł między nami — rzekł. — W Belgii jest wiele rzetelnej pracy do zrobienia, a wnosząc z pańskiego entuzjazmu sądzę, że pan ma wszelkie dane po temu, aby sobie z nią poradzić.
Vincent nie wiedział, co grzeje go bardziej — gorące słońce czy nieoczekiwana życzliwość. Szli ulicą niby wąwozem między sześciopiętrowymi kamienicami. Vincent daremnie szukał odpowiedzi. Pastor Pietersen zatrzymał się
— Ja tu skręcam. Oto moja wizytówka; gdy pan będzie miał wolny wieczór, pro«zę mnie odwiedzić. Chętnie porozmawiam z panem.
Razem z Vincentem było w szkole tylko trzech uczniów. Oddano ich pod opiekę mistrza Bckmy, małego, żylastego człowieczka o wklęsłej twarzy — pion spuszczony od jego czoła do podbródka, nie dotknąłby ani nosa, ani ust. Dwaj towarzysze Vincenta byli chłopskimi synami w wieku lat dziewiętnastu. Zawarli z sobą wnet przyjaźń, a dla jej scementowania natrząsali się wspólnie z Vincenta.“(8)